بحران فاجعه بار نقض حقوق بشر در ایران درگزارشات مستقل عفو بین الملل و وزارت خارجه آمریکا (خرداد۱۳۹۱)

گزارش شماره 11 دفتر سیاسی نهاد مردمی – 30 ماه مه 2012 با وجود پایمال شدن گسترده و مستمر ابتدایی ‌‌ترین حقوق انسانی در ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی و ارتکاب بی‌ سابقه ‌ترین جنایات علیه بشریت توسط این رژیم، هنوز واکنش و توجه جهانی به این بحران بواسطه مباحث مربوط به بحران هسته‌ای ایران در حاشیه مانده ومحکومیت جنایات رژیم از مجمع عمومی سازمان ملل فراتر نرفته است. در قبال ماجراجویی های اتمی جمهوری اسلامی علاوه بر دهها بیانیه، تحریمهای وسیع، و فشار عظیم دنیا تا کنون چهار قطعنامه الزام آور در شورای امنیت سازمان ملل به تصویب رسیده؛ با اینحال همه ساله وزارت خارجه آمریکا و سازمان عفو بین الملل فهرست بلندی از رکوردشکنی رژیم ایران در اعدام و شکنجه شهروندان منتشر می‌کند . گزارش ۲۰۱۲ این دو مرکز نیز نشان از بحرانی تر شدن فاجعه نقض حقوق بشر در ایران دارد. آنچه اپوزسیون و مخالفان و فعالان حقوق بشری در این سالها به آن تاکید دارند این است که اگر دنیای متمدن برای بردن پرونده جنایات رژیم به شورای امنیت تلاش میکرد و گامهای جدی برای استقرار دمکراسی در ایران برمی داشت شاید اکنون حل بحران هسته‌ای نیز تا این حد به درازا نمی‌‌کشید و پیچیده نمی شد. چرا که تنها در یک ایران آزاد و دموکراتیک است که میتوان به رعایت قوانین بین المللی امیدوار بود. جمهوری اسلامی همچنان پیشتاز نقض سیستماتیک حقوق بشر در جهان است. این رژیم نسبت به جمعت ایران رتبه نخست اعدامها رابه خود اختصاص داده و با اعدام روزنامه نگاران و کودکان پدیده تاسف باری در ایجاد بحران نقض حقوق بشر در جهان تلقی میشود .بعد ازانتشار  گزارش وزارت امور خارجه آمریکا در این مورد  سازمان عفو بین الملل نیز روز چهارم خرداد با انتشار گزارش سالانه نوشت که تنها درسال گذشته  آمار دولتی ایران از اعدام۳۶۰ نفر خبر میدهد که در بین آنان هفت کودک قرار دارند درحاليکه درگزارش های معتبرديگری آنرا ۶۳۴  نفراعلام کرده اند. در مقدمه گزارش عفو بین الملل در مورد ایران میخوانیم که: "آزادی بیان و اجتماعات به شدت محدود شده، دگراندیشان و مخالفان سیاسی، فعالان حقوق زنان، مدافعان حقوق اقلیت‌های قومی و مذهبی و سایر مدافعان حقوق بشر به شکل غیرقانونی بازداشت و زندانی شده و قبل یا بعد از محاکمات ناعادلانه در شرایط بسیار بدی در زندان‌ها نگهداری می‌شوند. شکنجه و سایر روش‌های آزار زندانیان به وفور اتفاق افتاده و هیچ گونه مرجعی برای رسیدگی و پاسخ‌گویی به این موارد وجود ندارد. زنان، اقلیت‌های قومی، مذهبی و جنسی چه بر اساس قانون و چه در عمل، مورد تبعیض قرار گرفته‌اند. در طی سال گذشته حداقل ۳۶۰ مورد مجازات مرگ اجرا شده و احتمالا رقم واقعی اجرای این نوع مجازات بیشتر از این است. در این دوره حداقل سه نفر زیر هجده سال اعدام شده و در مواردی مجازات‌های بی‌رحمانه و تحقیرآمیز مثل شلاق زدن و قطع اعضای بدن اجرا شده است." انتشار گزارش احمد شهید نماینده ویژه سازمان ملل در موضوع نقض حقوق بشر در اوایل سال جاری نیز به تمدید دوره مأموریت وی در این خصوص انجامید که دفتر سیاسی نهاد مردمی پیشتر به این موضوع پرداخته بود این در حالیست که رسانه‌های دولتی ایران از اعدام ۵۳ نفر طی‌ یک هفته گذشته در کشور خبر دادند. اختصاص بخش بزرگی‌ از گزارش عفو بین الملل به اوضاع بحرانی حقوق بشر در ایران نشان از آن دارد که میهن عزیزمان به زندان وشکنجه گاه بزرگی برای شهروندان تبدیل شده است. درکنار دستگیری ، شکنجه، و اعدام فعالان سیاسی، آزار اقلیتهای مذهبی و قومی از موارد مهمی میباشد که در این گزارشات به آنها پرداخته شده است.  سخنگوی "سازمان حقوق بشر ایران" ضمن استمداد از جامعه جهانی اعلام کرد که در چند روز گذشته ۲۳ نفر در شهرهای رشت و یزد اعدام شده و ۱۴ نفر نیز در تهران بدار آویخته شده اند.  شرایط وخیم در زندانهای جمهوری اسلامی ، نبود حداقل امکانات پزشکی و بهداشتی و مرگ زندانیان به دلایل نامعلوم از نگرانیهای همیشگی فعالان و ناظران حقوق بشر در مورد بحران مورد بحث میباشد. بر اساس آخرین گزارشات تایید شده تنها طی یک هفته ی گذشته ۷ زندانی در زندان رجایی شهر کرج جان خود را از دست داده اند. سه تن از این هفت نفر در اثر سکته جان باختند و یک نفر از این تعداد زندانی سیاسی بوده است. درگذشت هفت زندانی در زندان رجایی شهر در حالی تایید می شود که پیش از این نیز در گزارش ها آمده بود که به طور متوسط ماهی ۱۰ الی ۱۵ نفر در زندان رجایی شهر جان خود را از گروه های مختلف و به دلایل مختلف از دست می دهند.  این رقم دردناک و غیر قابل توجیه به تنهایی‌ کافیست که محملی برای ارجاع و پیگیری در مهمترین نهادهای بین المللی حقوق بشری قرار گیرد. اعدامهای مخفیانه و اعلام نشده آنهم در مقیاس بسیار وسیع از ویژگیهای منحصر بفرد دستگاه های امنیتی و قضائی جمهوری اسلامیست که در گزارش اخیر سازمان عفو بین الملل مورد توجه واقع شده  است. عبدالکریم لاهیجی حقوقدان و نایب رئیس جوامع حقوق بشر در پاریس در این خصوص می‌گوید:" با توجه به این که سال گذشته ده‌ها تن در زندان مشهد به طور مخفیانه اعدام شدند و بر اساس تحقیقاتی که ما کردیم و شهادتی که چند تن از زندانیان شهر مشهد دادند، مشخص است که همواره در کنار اعدام‌های رسمی، تعدادی از متهمین هم به طور مخفیانه اعدام می‌شوند" سازمان عفو بین الملل در قسمتی از گزارش اخیر خود از فجایعی یاد می‌کند که بازگوکردن آنها دردناک و تکان دهنده است. این سازمان معتبر جهانی در توصیف شکنجه زندانیان در زندانهای جمهوری اسلامی می‌‌نویسد: " ضربه‌های شلاق را به کف پا و بدن بازداشت‌شدگان، گاهی در حالی که وارونه آویزان هستند، می‌زنند. آنها را با سیگار و اشیای داغ فلزی می‌سوزانند، اعدام ساختگی اجرا می‌کنند، به آنها از جمله با استفاده از زندانیان دیگر تجاوز کرده یا آنها را تهدید به تجاوز می کنند. در فضاهای پرازدحام بازداشت می کنند و نور، غذا، آب و رسیدگی پزشکی کافی را از آنها دریغ میکنند" گزارش سالانه وزارت امور خارجه آمریکا در مورد نقض سیستماتیک حقوق بشر در مقایسه با گزارش مشابه سازمان عفو بین الملل به ترسیم فضای کلی‌ این بحران میپردازد و کمتر وارد جزئیات و مصادیق میشود. این امر شاید ناشی‌ از نگرش و سیاستهای کلان آمریکا باشد که هنوز تلاش دارد هیچ موضوع دیگری بحث بحران هسته‌ای ایران را تحت الشعاع خود قرار ندهد. با این وجود بیشترین و اصلی‌ترین بخش گزارش وزارت امور خارجه آمریکا شامل ایران است که نشانگر پیشتاز بودن جمهوری اسلامی در نقض حقوق بشر در میان کشورهای خاطی و مستبد میباشد. این گزارش بيان ميکند که: "دولت  آزادی بیان و مطبوعات (از جمله از طریق اینترنت)، تجمعات ، تشکیل انجمن و آمد و شد را به شدت محدود کرده است. به قتلهای فراقانونی ادامه داده و افراد را به جرم ارتکاب جرائم جزیی، پس از محاکمات ناعادلانه، گاهی علنی یا گروهی، اعدام کرده است. نیروهای امنیتی  مرتکب عملیات سرکوب و خشونت از جمله شکنجه، ضرب و شتم و تجاوز جنسی شده اند. دولت مجازاتهای سخت مانند بریدن دست و پا و شلاق را به اجرا گذاشته است. نیروهای  امنیتی افراد را خودسرانه دستگیر و بازداشت و آنها را در سلولهای انفرادی نگاه می داشتند." قدر مسلم اینکه فجایع و جنایاتی که رژیم اسلامی در ایران علیه بشریت روا داشته به هزاران ساعت وقت کاری برای واکاوی و بررسی آنهم بصورت فهرست وار نیاز دارد و مطالب منتشر شده در دو گزارش مزبور مختصريست از روزگار دردناکی که ملت ایران در زیر یوغ جمهوری اسلامی سپری میکند. آیا وقت آن فرا نرسیده که مجامع و محافل حقوق بشری جهان در مقابل رژیمی که در هر شبانه روز بین ۳ تا ۹ نفر را اعدام می‌کند به راهکارهایی بهتر از صدور و انتشار گزارش روی آورند؟ اپوزسیون با بیشمار حقوقدان و فعالان شناخته شده جهانی برای کشاندن پرونده فجایع جمهوری اسلامی به شورای امنیت سازمان ملل چه اقدامی کرده است؟ این پرسش ها را از خودمان تکرار کنیم و مسئولیت تاریخی خود را فراموش نکنیم.